وقتي از سر عادت سراغ مفاتيح الجنان شيخ عباس قمي رفتيم و اعمال اين شب عزيز را ديديم متوجه شديم که ، خدا آخه چقدر تو مهربوني ( غيب گفتم ) هيمن طوري ما بنده هاي گنهکار رو مي خواي ببخشي مگر ما کم جفا کرديم درحق خودمون!
پس اگر طالبي کيفيتشو از اين جا ببين!
نميدونم چرا بين اين همه جمعه و شب جمعه، شب جمعه اول ماه رجب رو براي شب آرزوها انتخاب کردند. کارهاي خدا بي حکمت نيست، حکماً دليل خاصي داشته شک نکن!
مي خواستم چند تا آرزوي قشنگ کنم پشيمون شدم ديدم سياسي مي شه احتمال داره شهر شلوغ بشه فعلا بخيال!

از پيامبر اکرم (ص) روايت شده است که فرمودند:
از اولين شب جمعه در ماه رجب غافل نشويد. زيرا شبي است که فرشتگان آن را ( ليله الرغائب ) نامند. اين نامگذاري به اين جهت است که هنگامي که يک سوم از شب گذشت هيچ فرشته اي در آسمانها و زمين نمي ماند مگر اين که در کعبه و اطراف آن جمع مي شوند. آنگاه خداوند به طور غير منتظره بر آنان وارد شده و مي فرمايد : اي فرشتگانم! هرچه مي خواهيد از من درخواست کنيد. فرشتگان عرض مي کنند : حاجت ما اين است که از روزه داران رجب درگذري. خداوند مي فرمايد: اين کار را انجام دادم.

از پيامبر اکرم (ص) روايت شده است که فرمودند:
..قسم به کسي که جانم در دست اوست اين نماز را هيچ مرد و زني ار بندگان خدا نمي گزارد مگر اين که خدا گناهان او را مي آمرزد هرچند به انداره کف دريا باشد...

يکي از مراقبات در اين ماه بياد داشتن حديث « ملک داعي » مي باشد که پيامبر (ص) روايت شده است. پيامبر (ص) فرمود:
( خداي متعال در آسمان هفتم فرشته اي را قرار داده است که ( داعي ) گفته مي شود. هنگام که ماه رجب آمد، اين فرشته در هر شب اين ماه تا صبح مي گويد: خوشا بحال تسبيح کنندگان خدا، خوشا بحال فرمانبرداران خدا. خداي متعال مي فرمايد: همنشين کسي هستم که فرمانبردارم باشد و بخشنده خواهان بخشايش هستم. ماه ماه من بنده بنده من و رحمت رحمت من است. هرکس در اين ماه من را بخواند او را اجابت مي کنم و هرکس از من بخواهد به او مي دهم و هرکس از من هدايت بخواهد او را هدايت مي کنم. اين ماه را رشته اي بين خود و بندگانم قرار دادم که هرکس آن را بگيرد به من مي رسد.)
عجيب تر از اين ديده اي! ديده اي که خالق مخلوق را براي همنشين خود بخواند ولي مخلوق اجابت نکند و در حالي که آقا مناجات بنده و انس او را دوست دارد، بنده از قبول عنايت او خودداري کند! پس با تاسف و اعتراف به غفلتهاي خود و با ناچاري جواب مي گوييم: بله، اي پرودرگار و آقا و اي مالک و مولا! اگر توفيق تو نصيب ما شده و در اين دعوت عنايت تو شامل حال ما شود و با اين دعوت ما را به کرامت برساني – چنانچه از کرم تو شامل حال ما شود و با اين دعوت ما را به کرامت برساني – چنانچه از کرم تو جز اين انتظار نمي رود و از کمال بخشش تو جز اين انتظار نيست – چه سعادت بزرگي که در اين صورت به بالاتر از آرزو خود مي رسيم. ولي واي بر ما اگر جز اين باشد.

وصيت نامه
اينجانب محمد حسيني بهشتي، دارنده شناسنامه شماره 13707 از اصفهان وصيت مي کنم به همسرم و فرزندانم و ساير بستگانم که در زندگي بيش از هر چيز به فروغ الهي که در دل انسانهاست اهميت دهند و با ايمان به خداي يکتاي عليم قدير سميع بصير رحمان و رحيم و پيامبران بزرگوارش و پيروي از خاتم پيامبران و کتابش قرآن و از ائمه معصومين سلام الله عليهم اجمعين و اهتمام به ذکر و ياد خداي و نماز با حضور قلب، روزه. عبادات ديگر و انفاق و ايثار و صدق و جهاد بي امان در اين راه و حضور پيگير در جماعت و انس با مردم راه سعادت را به روي خود باز گردانند. و وصيت مي کنم که پس از ارتحال من بسوي خدا يک سوم از خانه مسکوني ام در تهران، قلهک، خيابان تورج، کوچه منطقي 8 و 9 و اثاث خانه متعلق به همسرم خانم عزت‌الشريفه مدرس مطلق است و از خداي متعال براي او و فرزندانم سعادت در راه خدا زيستن را خواستارم.

27 رجب 1400 هجري محمد حسيني بهشتي

ما بي شناسنامه نيستيم، ما از مردم جدا نمي باشيم، محل مهر جيره بندي قند و شکر، مهر شرکت در انتخابات رياست جمهوري.

ما بي شناسنامه نيستيم، اولاد زجر کشيده آل عبا، فرزندان زندانهاي بي نام و نشان و حبس ها و دخمه هاي فراموش، ما بي شناسنامه نيستيم اهل قنوتيم، ساکن دهستان نيايش و بچه جنوب عشقيم، کبوتران قباپوشي که بال در خون شهيدان کربلا نهاده ايم و عمري بر شاخه ها مرثيه خوان ذبح بني آدم ، ما از امتزاج دو ايمان بدوي روستائي از تصادم دو عدم ساده بوجود آمده ايم، با هيچ کس هيچ فرقي نداريم و نمازمان را اول وقت مي خوانيم.

ما محصول آن لحظاتي هستيم که خسته از بيل و رنجور از داس خيمه دعائي برافراشته اند، ما ساده‌نشينان کاخ ويرانه فقر و فنائيم. پنجره هائي که روبسوي افق سبز توکل باز مي شوند، ما مثل کتابي در هر گوشه خاک و در هر لحظه از روزگار باز مي شويم و ديگران را از خود باخبر مي کنيم.

ما مثل وضو ساده و پاکيم، عين اقطار بي آلايش و معصوميم، ما را ميشود در هر گوشه مسجد پيدا کرد. در هر جنسي جستجو نمود، با هر دردي دريافت، ما مثل تلاوت غمگينيم، مثل تکبير حالت خنجر داريم، و دوستان ما شيران روز و پارسايان شبند، از نوح ببعد تا کربلا و هويزه وتا هويزه حضور داريم، پشت هر سنگي روييده ايم، با هر بوته اي رسيده ايم، بر هر شاخي بر داده ايم، ما در اين آب و خاک سبز مي شويم ما بي شناسنامه نيستيم.

خاستم چيزي بنويسم ولي قلم ناتوان است، غريب زيستي و شهادتت چون مولايت حسين گواهي بود بر حقانيت پاک زيستنت. و اين امام بود که تو را به حق شناخت که فرمود : بهشتي يک ملت بود براي ملت.